Jonghe Honden aan het woord – Roelof

Roelof, 19 jaar. 1e jaars student Bestuurskunde.

De reden voor mij om rugby te gaan doen was dat ik voor ik studeerde al hockeyde,
en daarom ook een teamsport wilde doen met een fysiek element.
Omdat rugby een gave maar onbekende sport is die tijdens je studententijd je opeens binnen handbereik ligt, leek het mij zonde om niet te gaan rugbyen. Ik ben alleen de grootste niet. Dat is geen probleem.

Je hoeft niet dik en lelijk te zijn om rugby te spelen. Er zijn bijvoorbeeld ook posities die minder beuken en meer technisch zijn. Toch zijn ook die posities fysiek uitdagend, tijdens wedstrijden en trainingen sta je namelijk tegenover mensen van jouw postuur. Daarom werk je ontzettend veel aan conditie en kracht. Dit doe je samen met je teamgenoten. Ik ken iedereen pas net, maar omdat je samen tot het gaatje gaat ontwikkel je al snel een sterke band met elkaar. Ook op de machtig mooie borrels ontwikkel je al gauw een inventaris aan leuke verhalen over elkaar.

Nog leuker is dat bij de rugbyclub horen inhoudt dat je rugby speelt, niet dat je in de kroeg het meeste bier achterover kan tikken. Die borrels zijn ontzettend leuk maar dat is niet wat je een Obelixer maakt.
Het is volledig aan jezelf of je daarbij wilt zijn of niet.
Toch is dit wel iets wat Obelix je zou kunnen aanbieden. Wat ik ook bijzonder vind om mee te maken zijn de internationals. Van Amerikanen tot Ieren. Deze mensen zie je over het algemeen toch iets minder bij feesten e.d. in je studentenstad, maar bij de rugby is dat niet zo. De internationals horen er evengoed bij en ook met hen ontwikkel je een sterke band.

Geplaatst in Mededelingen.